Je hoofd en je lijf spreken niet dezelfde taal en dat kost je meer energie dan je denkt

Je weet dat je te veel hooi op je vork neemt. Maar je blijft het doen. Want, wie doet het anders? Je weet dat je rust nodig hebt. Maar als je op de bank zit, voel je je schuldig.

Je weet, je weet, je weet en toch verandert er niets.

Dit is een van de meest voorkomende frustraties die ik hoor in mijn praktijk: "Ik begrijp het allemaal wel. Maar ik voel het niet. En ik doe het ook niet."

Dat heeft een oorzaak. En die oorzaak zit niet in je wilskracht, je intelligentie of je gebrek aan zelfinzicht.

Twee systemen die niet altijd samenwerken

Je hebt twee systemen die je gedrag sturen.

Het eerste is het denkende brein, de prefrontale cortex. Dat is het systeem waarmee je nadenkt, plant, reflecteert en beslissingen maakt. Dit systeem weet wat goed voor je is. Dit is het systeem dat naar de therapeut gaat en inzichten opdoet.

Het tweede is het overlevingsbrein, de amygdala en het limbisch systeem. Dit systeem reageert op gevaar, pijn, verbinding en veiligheid. Het reageert niet op argumenten en logica. Het reageert op ervaringen en op de herinneringen die in je lijf zijn opgeslagen. Het denkt niet maar het reageert direct.

In een ideale wereld werken deze twee systemen samen. Het denkende brein geeft richting, het overlevingsbrein geeft energie.

Maar als het overlevingsbrein het idee heeft dat de wereld onveilig is, door oude ervaringen, door chronische stress, door jarenlang over je grenzen gaan, dan neemt het het commando over. En dan helpt het denkende brein je niet meer. Het analyseert, het reflecteert, het begrijpt, maar het kan het overlevingsbrein niet overrulen.

Dat is precies het moment waarop mensen zeggen: "Ik weet het wel, maar ik doe het toch."

Wat er in je lijf gebeurt als de verbinding ontbreekt

Als hoofd en lijf niet samenwerken, zie je een aantal dingen terugkomen:

Chronische vermoeidheid zonder medische oorzaak. Het overlevingsbrein verbruikt enorm veel energie. Als het constant actief is, ook als er geen acuut gevaar is, lekt je batterij. Je bent moe van het niet-ontspannen.

Lichamelijke klachten die medisch niet verklaard worden. Spanning in je nek, buikpijn, hoofdpijn, een druk op je borst. Je lijf communiceert wat je hoofd niet meer voelt.

Emotionele vlakheid of juist explosiviteit. Ofwel je voelt niets meer, afgestompt, leeg, op automatische piloot. Ofwel kleine dingen triggeren grote reacties, alsof er geen buffer meer is.

Besluiteloosheid en uitstelgedrag. Als het overlevingsbrein elke beslissing als een mogelijke bedreiging ervaart, wordt kiezen gevaarlijk. Dan stel je uit. Dan doe je niets.

Het gevoel nooit echt aanwezig te zijn. Alsof je door glas naar je eigen leven kijkt.

Waarom praten alleen niet altijd helpt

Veel mensen in therapie hebben de frustrerende ervaring dat inzicht niet leidt tot verandering. Ze weten waar het vandaan komt. Ze begrijpen het patroon. Ze kunnen het haarfijn uitleggen. En dan gaan ze naar huis en doen precies hetzelfde als altijd.

Dat is omdat verandering in gedrag en gevoel niet alleen via het denkende brein kan. Het overlevingsbrein en het lichaam moeten ook mee.

De neurowetenschapper Bessel van der Kolk schreef hier een heel boek over: hoe trauma (en chronische stress) opslaat in je het lichaam. En het lichaam moet ook bij de verwerking betrokken worden.

Hoe kinesiologie hierbij helpt

Als psychosomatisch kinesioloog werk ik precies op dit snijvlak: de verbinding tussen hoofd en lijf.

Via spiertesten onderzoek ik waar in jouw systeem de verbinding verbroken is. Welke stressreacties nog actief zijn. Welke overtuigingen in het lichaam vastzitten, als gedachte, als spanning, als reflexmatige reactie, als lichamelijke gewoonte.

Vervolgens werk ik met acupressuurpunten, specifieke technieken voor het zenuwstelsel, en soms reflexintegratiewerk om die verbinding te herstellen. Niet door er veel over te praten, maar door het systeem letterlijk een nieuwe ervaring te geven.

Veel cliënten zeggen: "Ik weet nu niet alleen dat het anders kan. Ik voel het ook."

Dat is het verschil.

Een voorbeeld uit de praktijk

Vera, een vrouw van 43 kwam bij me. Ze had al jaren burn-out achtige klachten. Vera heeft therapie gehad, coaching, mindfulness. Ze weet precies wat er speelt. Maar ze voelt zich nog steeds uitgeput, gespannen en leeg.

In de sessies ontdekken we dat haar lijf nog steeds in de overlevingsstand staat, al tientallen jaren. Haar jeugd was heel onveilig met een emotioneel afwezige moeder met losse handen en een letterlijke afwezige vader (veel onderweg voor zijn werk). Ook als hij er wel was kon hij niet voor de veiligheid van zijn dochter instaan.

De volwassen vrouw in mijn praktijk heeft nog steeds last van het onveilige gevoel als kind. De signalen van veiligheid die haar hoofd geeft, komen gewoon niet aan. Het overlevingsbrein heeft haar geleerd: vertrouw niemand, je bent niet veilig.

Ik werk met Vera aan de vreselijke alertheid die ze altijd maar denkt te moeten hebben. Uit welke hoek komt het gevaar dit keer? Door het overlevingsbrein te 'resetten' kan het brein langzaam maar zeker uit die alarmtoestand komen.

Na een aantal sessies zegt Vera dan ook: "Ik merkte gisteren dat ik gewoon op de bank zat. Zonder iets te doen. En dat ik me er niet schuldig over voelde."

Dat lijkt klein. Maar voor Vera was het alles.

Voor een afspraak is geen verwijzing nodig. Vergoeding via aanvullende verzekering mogelijk.

👉 Neem contact op 👉 Lees meer over wat kinesiologie is

Veelgestelde vragen

Ik ben al lang in therapie. Heeft kinesiologie dan nog zin? Ja: juist als je al veel inzicht hebt maar merkt dat het niet beklijft in je gedrag of gevoel. Kinesiologie werkt op een ander niveau: niet het begrijpen, maar het integreren in het lijf.

Is dit hetzelfde als EMDR of lichaamsgerichte therapie? Er zijn raakvlakken. Kinesiologie werkt ook via het lichaam, maar gebruikt spiertesten als communicatiemiddel met het zenuwstelsel. Dat maakt het uniek en voor veel mensen ook heel toegankelijk.

Moet ik iets vertellen over wat er vroeger is gebeurd? Niet per se. Soms werken we zonder dat er iets wordt benoemd. Als er dingen zijn gebeurd toen jij heel klein was, heb je die herinneringen wellicht niet mee. Maar je lijf weet nog wat er is en dat is genoeg om mee te werken.

Is dit ook geschikt als ik me niet "ernstig ziek" voel, maar gewoon niet lekker in mijn vel zit? Absoluut. Je hoeft niet in crisis te zijn om baat te hebben bij het herstellen van je hoofd-lijf verbinding.