Het zit tussen je oren. Niet dus!

Als je lijf niet meewerkt en je niet (meer) weet waarom: dan is het tijd om te luisteren.

Er zijn momenten waarop je voelt: zo wil ik niet verder. Dit kan niet de bedoeling zijn.

Omdat het ergens wringt. Omdat je lijf moe is. Onrustig. Gespannen. Of juist leeg.

Soms heeft de huisarts of specialist niets kunnen vinden. "Het zit tussen je oren"

Maar is dat wel zo?

Misschien herken je hier iets in:

• Je bent uitgeput, opgebrand, futloos, somber, niet voor uit te krijgen

• Je staat eigenlijk altijd “aan”, er moet altijd iets af

• Ontspannen lukt alleen heel even, nooit echt langdurig

• Slapen helpt niet, je staat uitgeput op

• Je hebt klachten waarvoor geen duidelijke medische oorzaak is (SOLK)

• Je hoofd blijft piekeren en malen

• Je voelt je niet meer je werkelijke zelf, maar je komt er ook niet bij

• Je bent aan het overleven in plaats van leven

  
  

Veel cliënten die dit ervaren, zeggen hetzelfde: “Ik kan niet goed uitleggen wat er is, maar ik voel me niet mijzelf.”

Wat je hoofd niet kan oplossen, draagt je lijf al langer

Je lichaam onthoudt alles. Spanning die je hebt weggedrukt. Grenzen die je te lang hebt genegeerd. Momenten waarop je bent doorgegaan terwijl iets in jou stop wilde zeggen.

Dat zet zich niet vast in woorden, maar in je systeem: je lijf.

Daarom helpt harder nadenken meestal niet. Daarom voelt praten soms alsof je er nét langs blijft gaan. Daarom raken veel mensen uitgeput van “blijven proberen”.

Wat vastzit, wil niet gefikst worden. Het wil gezien worden.

In beweging komen zonder te hoeven duwen

Echte beweging ontstaat door ruimte te maken.

Ruimte waarin je lichaam veilig genoeg wordt om te laten zien wat het al die tijd heeft vastgehouden. Ook als jij daar zelf nog geen woorden voor hebt.

Veel cliënten vertellen mij na een sessie:

• “Ik wist niet dat dit er nog zat”

• “Mijn lijf voelde dit al lang”

• “Het is alsof er eindelijk geluisterd werd”

Wanneer je weer contact maakt met jezelf

Op het moment dat spanning mag zakken, gebeurt er iets anders:

• je adem verdiept

• je lijf wordt rustiger

• je voelt beter wat van jou is en wat niet

• oude patronen verliezen hun grip

Niet in één keer. Maar stap voor stap, op het tempo van jouw systeem.

Dan komt het moment waarop mensen zeggen: “Ja, dit voelt weer als mijzelf”

Misschien ben jij hier nu

Misschien voel je al langer dat je vastloopt. Heb je al veel geprobeerd. Weet je niet precies wat je nodig hebt, alleen dát het anders mag.

Dan hoef je nog niets te beslissen. Alleen te erkennen wat je lijf al weet.

Beweging begint niet met een antwoord. Maar met ruimte.